آدمم ديگه... آدم هم تا يه جايي مي تونه آروم باشه، بريزه تو خودش، چيزي نگه و سكوت كنه.
آدمم ديگه، آدم هم ناراحت ميشه، شايد بروز نده، شايد به روي خودش نياره اما تا كي؟
يه جايي پر ميشه اون ظرفيت لعنتي...
خدا اون روزو بخير بگذرونه...

گاهي فكر مي كنم زمان چه مفهوم احمقانه ايه...
يك سري عدد كه ما براي خودمون رديف مي كنيم تا به خودمون دلگرمي بديم...
چه احمقانه روز ها مي گذرند، چه مسخره اسم يك ماه رو مي شه رو خيلي چيزها گذاشت...
الكي الكي شد يك ماه!